Categoriearchief: Klimaatdiscussie

Kritiek op dagblad trouw haar klimaatmythe bijdrage

Aan: opinie@trouw.nl
Onderwerp: welles of nietes bubbel-vraag

Geachte redactie,

Met belangstelling heb ik het artikel over de zeven klimaatmythes in de Trouw van 9 maart 2019 gelezen.

Al lezend rees bij mij evenwel de vraag wat vanuit het perspectief van de redactie van Trouw het nut of de noodzaak was van het plaatsen van het artikel. Het artikel meldt geen nieuwe feiten. De poging tot demythologisering lijkt gericht op een wetenschapsjournalist van Elsevier en op Thierry-Baudet, maar die kunnen in de klimaatdiscussie bezwaarlijk als serieus te nemen ‘opponenten’ gelden. Er werden in het artikel ook geen mythes ontkracht. De auteur stelde veeleer vast dat de verschillende aspecten van de klimaat’discussie’ vastzitten in een welles-nietes-conversie. Die constatering is juist, maar dezelfde constatering deed dezelfde auteur ook al eens op 21 april 2007, ook in Trouw. Voor zover Trouw sceptici onder de lezers telt, zullen dat vast geen klimaat’sceptici’ zijn. De kans dat een klimaat’scepticus’ door het artikel tot inkeer zal komen, is nog wat kleiner dan de kans dat enig klimaat’scepticus’ het artikel zal lezen.

Is bij de opmaak van deze editie van de Verdieping een vergissing gemaakt, en was het artikel over het ontkrachten van klimaatmythes eigenlijk bedoeld als een aflevering in de reeks “Welkom in Bubbelonië”?

Prof. Oreskes (harvard) on climate change

Dear Professor Oreskes,

Last summer, when I was collecting material for a course on skepticism, the book Merchants of Doubt popped up in bol.com (a Dutch variety on amazon), and I was immediately sold. Because the course was cancelled, however, some time has evaporated before I set myself reading it.

Undoubtedly, you will be glad to hear that I am still sold. It is fun, and at times shameful, to read; the story is very well annotated; its theme is relevant; and while exposing pseudo-skeptical lobbyist on tobacco, DDT and global warming the book gives the reader enough information to understand the main issues and why scientific consensus evolved in the way it did. Moreover, while reading I have been unable to wring myself into the position of an antagonist.

So, surely this e-mail is written to give me another opportunity to antagonize you and me.

Concerning the debate on climate change itself, I am a self-declared innocent bystander. I do not believe science can ‘prove’ that the climate is changing nor that mankind is partly or mainly responsible for it, regardless how stringent a ‘proof’ should be. Pace Nelson Goodman, as long as Goodman’s riddle of induction isn’t solved, the balance of evidence remains in balance for any hypothesis. Thus, paralysis by analysis is a good thing, at least if one sits in a philosophical armchair. When I leave the armchair, I do not feel an urge to become a climate change-believer or a climate change-pseudo skeptic. Then, it is evident that mankind is irresponsible polluting the earth thru its unquenchable thirst for immediate satisfaction. If the universe hands out pity, we are a pitiful species. So, surely, we are ruining everything we touch. And, so, evidently, we should stop spoiling matters, e.g. by reducing CO2-emission. There is little reason to believe that we can save the globe by doing so, but then at least we could mimic rational animals in a local confinement.

            Phrasing this in a more positive way: whatever scientists and politicians tell us to do to stop climate change, we could and should do independent of whether the climate is changing.

In Merchants of doubt much is made of consensus within science. Since I have a mild allergy to consensus, I have kept an eye on the inbuilt allergy-meter while reading. It didn’t get in the red. This surprised me because the book overwhelmingly refers to the overwhelming consensus among scientists about climate change, and that should have made me overwhelmingly obnoxious. The explanation is, it seems to me, that in the case of climate change there are external forces that keep scientists on track. In everyday science, where little or nothing is at stake, peer-reviewing and other institutional devices create bubbles that can become self-contained. In the case of climate change, there are external forces. True, at times these external forces lead to silly discussion about whether what word should be used to state that some effect is ‘discernible’ or ‘appreciable’, but this silliness is more than compensated by the fact that a Saudi prince actually seems to have read a version of the IPCC rapport. And, also true, if scientific research is deemed relevant for society, journalists start spreading noise and are joined by a couple of millions lay-experts, self-serving politicians and a couple of self-appointed philosophical skeptics. That is the price science has to pay for being relevant. This price, however, has benefits. It keeps scientists – who are only human, after all – on track.

            That is the point you seem to have missed: the ‘merchants of doubt’, the pseudo-skeptics, those politically motivated filthy swines that even smeared the memory of Rachel Carson, those bastards might have had a beneficial effect on climate science. If so, that would prove the point of Adam Smith, G.W.F. Hegel, Charles Darwin and Milton Friedman: the ‘invisible hand’, ‘the cunning of reason’, ‘the blindness of evolution’, ‘the rationality of markets’ or whatever it is called, ensures that society at large benefits from self-serving behavior.

Thus, to my regret, conspiring pseudo-skeptics may be more useful to society than ‘truly philosophical’ armchair skeptics.

I hope you enjoy your sabbatical leave.

With kind regards,

Dr. W.W.

BIdet & het urgenda-arRest

Geachte heer Bidet,

Bij vlagen is uw poging de zittende politieke klasse wat op te schudden, amusant. Incidenteel is het zelfs leerrijk: dat veel kamerleden menen dat in hun debatoefeningen meer informatie wordt gewisseld dan bij het voorlezen van een gedicht, is verontrustend. Door de bank genomen is uw aanval op de politieke elite evenwel niet succesvol en blijft u steken op het niveau van lolbroeken op verjaarpartijtjes, met dien verstande dat, doordat u uw grappen en grollen uithaalt alsof u daar de andere kamerleden wijzer mee wilt maken, in uw geval bij de aanschouwer vooral het beeld van een arrogante pseudo-intellectueel wordt ingebrand.

Zo zag ik zostraks tijdens het zappen uw reactie op de “hoe-kunnen-we-met-een-paar-simpele-handelingen-aan-het-Urgenda-arrest-voldoen”-papierstroken langskomen. Het spreekt – of zou onder kamerleden voor zich moeten spreken – dat de rechtbank in dezen op de stoel van de wetgever is gaan zitten, en aan de overheid een wazige, niet controleerbare verplichting heeft opgelegd. De methoden waarmee het CO2-emissie worden gemeten, veranderen in de tijd. Evenals de wijze waarop de lengte van files wordt gemeten. Zoals de ANWB door af te wijken van de methode waarmee de RDW de lengte van files meet, zelfs op slappe dagen een filerecord kan registreren, zo zou het kabinet kunnen zeggen dat volgens een andere meetmethode allang voldaan is aan de verplichting die is opgelegd. Er is, voor wie evidenties niet voor zich spreken, hierover ook een serieuzerig betoog af te steken dat met dichtregels of citaten uit werken van politiek niet-correcte auteurs als Camus of Hermans of – nog even en alle auteurs die voor 2000 geboren zijn, zijn politiek incorrect geworden – Aristoteles of – sommige auteurs hebben nieuwerwetse revisies niet nodig om politiek incorrect te blijven – Nietzsche opgeleukt zou kunnen worden.

Maar u maakt geluiden als  “CO2 is goed voor planten; dus hoe meer CO2, hoe groener”.

Krijgt u iets van 120.000 euro bruto per jaar om in en rond de Kamer de hofnar uit te hangen, en dan komt er dit uit?

U lijkt ten prooi gevallen te zijn aan een vorm van verdwazing. Wie de boel wil opschudden, ‘out-of-the-box’ wil denken, een structurele misstand aan de kaak wil stellen, doet er soms goed aan een olijke oneliner in een open wond te strooien. Maar – dat is het verschil tussen een lolbroek op een verjaarpartijtje of een middelbaar scholier die bij maatschappijleer iets verrassends denkt te kunnen zeggen enerzijds en anderzijds een serieuze ironicus – dat zou dan het begin van de opschudding moeten gaan zijn. U lijkt echter de mening toegedaan dat met zo’n geluid de kous daadwerkelijk en definitief afgenaaid zou moeten zijn.

In het algemeen gaat uw denken minder diep dan u zichzelf wijsgemaakt hebt. Wie nadenkt over maatschappelijke problemen zou – de empirie en de wetten van de logica volgend – uit moeten komen bij de vaststelling dat ‘democratie’ als staatsvorm prima is als een samenleving in de onderhoudsfase zit, maar inefficiënt en ineffectief als een samenleving al dan niet door ‘disrupters’ in een fase van verandering en ontwikkeling gebracht is. Althans, in de geschiedenis is er geen enkel voorbeeld te vinden van een complex maatschappelijk probleem dat door democratisch overleg is opgelost. Het soort overleg dat plaatsgrijpt in democratische parlementen is inhoudelijk van een te laag niveau om complexe problemen in kaart te kunnen brengen. In een democratie zijn politici bovendien een groot deel van de tijd bezig met de voortgaande strijd om de macht, met acquisitie. De tijd en energie die gestoken moet worden in de marketingrituelen van de democratie, wordt onttrokken aan het oplossen van het probleem zelf.

U lijkt van mening te zijn dat er geen ‘klimaatprobleem’ is. Mogelijk hebt u gelijk. Niet in de zin dat de theorieën over opwarming niet kloppen – u zult de klimaatmodellen te vluchtig hebben bekeken om daar een enigermate onderbouwbare visie op te hebben – maar in de zin dat het vanuit het perspectief van het universum niets uitmaakt wanneer welk deel van de mensheid verdwijnt. Dat maakt het klimaatprobleem tot een non-issue, en dan kunnen we motieloos overgaan tot de orde van de dag.

Mocht het ‘klimaatprobleem’ niet analytisch kunnen worden weggeknaagd door redelijkheid en relativering, dan blijft over dat de oplossing ervan zal moeten komen van autocratische landen als China. Daar hoeft de inmiddels voor het leven gekozen leider enkel overleg te voeren in de achterkamertjes om te besluiten dat er vanaf 2020 geen plastic tassen meer gebruikt mogen worden, dat alle woningen tot maximaal 17 graden verwarmd mogen worden, en dat het maar eens afgelopen moet zijn met warm douchen want door warm douchen wordt het lichaam alsmaar slapper en zouden we straks, nadat het klimaat is opgewarmd, in de zomer nog met winterjassen rond gaan lopen.

Maar u bent – ik heb het zo-even nog eens opgezocht om het ongeloof hier weg te nemen – van een forum voor democratie…!

Erop vertrouwend relevant aan u teruggekoppeld te hebben,

Met vriendelijke groet,

Dr. W.W