“De Grote Dataroof” programma Tegenlicht wetenschappelijk beschouwd

Geachte redactie,

Met interesse heb ik uw aflevering ´De Grote Dataroof´ van zondag 27 oktober 2019 bekeken.

Ik hecht eraan naar u terug te koppelen:

Allereerst bleef de aflevering aan de oppervlakte, mogelijk doordat eerder materiaal is hergebruikt, maar althans deels doordat de geïnterviewde mevrouw Zuboff overwegend uitte met retorische analogieën. Voor wie niet gevoelig is voor complottheorieën zou haar bijdrage als suggestief en oppervlakkig kunnen ervaren, of zelfs als onzin voortkomend uit een gebrek aan informatie. Het is evenwel mogelijk dat de indruk dat zij oppervlakkig denkt, is gewekt door het format van het interview/programma. Ik heb haar boek besteld om hierover een nader beeld te vormen. (Het is een dik boek, en als daar alleen oppervlakkige onzin in staat, dan zou dat op zichzelf als een imposante presentatie aangemerkt moeten worden.)

Ten tweede kwam opnieuw de ‘Target’-anekdote langs, zij het in een ingekorte en wat afgezwakte vorm. Ik wijs u erop dat de Target-anekdote zeer waarschijnlijk een ‘urban myth’ is. De enige bron hiervoor is Charles Duhigg. Die kan de anekdote te goeder trouw hebben opgetekend uit de uit-angst-voor-represailles-anoniem-willen-blijvende manager van Target (op zichzelf wel grappig dat een manager bang zou zijn voor represailles voor een anekdote die Target vooral positieve reclame heeft opgeleverd), het is ook niet uit te sluiten dat Duhigg de anekdote bedacht heeft ter illustratie. Wie bronnen raadpleegt die inzicht zouden kunnen geven in de chronologie der dingen (waaronder Pole zelf), zou kunnen vaststellen dat het voorval niet plaats kan hebben gevonden omdat Target nooit een specifiek op zwangere vrouwen gerichte campagne met alleen ‘zwangere vrouwen’-aanbiedingen heeft uitgezet.

Het is enigszins trieststemmend dat een tegenlicht tegenover de suggestieve schijn die de Googles en de Facebooks willen wekken, soms niet meer helderheid brengt dan suggestieve schijn.

Dr. W.W.